© 2014-2018 Jarosław Wasielewski

Psychoterapia

Gestalt w pigułce

 

W terapii gestalt relacja terapeutyczna jest kluczową częścią procesu rozwoju. Świadomość tego, co jest w niej doświadczane daje podstawę do szerszej palety wyborów zachowań, do których jednostka ma dostęp w świecie w kontakcie z innymi osobami.

 

Równoczesna praca z wieloma aspektami doświadczenia, sferami: myśli, uczuć (w tym doznań płynących z ciała) oraz zachowań, daje możliwość ich pełniejszej integracji.

 

 

 

 

1/4
Psychoterapia grupowa

​​

 

Współczesna terapia grupowa gestalt odbiega znacząco od terapii prowadzonej przez jej twórcę, Fritza Perlsa, któremu chodziło głównie o pokazanie terapii indywidualnej grupie osób. Pozostali uczestnicy byli zazwyczaj obserwatorami pracy wykonywanej na tle grupy i tylko czasami byli proszeni o krótkie refleksje.
Współczesny terapeuta gestalt nie tylko zaprasza do wypowiedzi wszystkich uczestników, ale też pozwala im na swobodną wymianę wypowiedzi pomiędzy uczestnikami a sam pełni rolę obserwatora pokazującego proces, który w tej wymianie zachodzi. Jest też miejsce na psychodramę, w której pozostali uczestnicy grupy wcielają się w role zaproponowane przez pracującego aktualnie członka grupy.


Praca terapeutyczna odbywa się na trzech poziomach:

  •   intrapsychicznym - będącym indywidualnym, niepowtarzalnym doświadczeniem jednostki

  •   interpersonalnym - wynikającym z dynamiki relacji w jakie wchodzą ze sobą uczestnicy grupy

  •   grupy - wynikającym z rozwój grupy jako specyficznego bytu oraz jej interakcji z pojedynczymi uczestnikami grupy


Korzyści z terapii grupowej:

  • bogactwo doświadczeń - w terapii indywidualnej klient odkrywa swoje usztywnione wzorce zachowań w relacji z terapeutą. Niezależnie od tego, jaki jest terapeuta, grupa osób oferuje znacznie bogatszą paletę interakcji i możliwości doświadczania siebie. Niektóre osoby będą zakładały, że miło się uśmiechając otrzymają to, czego potrzebują, inne, że bez rozpychania się łokciami niczego nie osiągną a jeszcze inne, że ciche siedzenie w kąciku zapewni im bezpieczeństwo. Zderzenie tych oczekiwań może być źródłem frustracji i potencjalnych tematów do pracy nad sobą.

  • poczucie przynależności - osoba biorąca udział w terapii grupowej może mieć okazję doświadczenia, że kłopoty, z którymi się boryka nie jest jedynie jej udziałem i że inni mają podobne trudności: długo chowają urazę, dąsają się, źle traktują swoje rodziny.

  • dobroczynne porównanie - kłopoty innych uczestników grupy mogą spowodować, że uczestnik ujrzy swoje kłopoty w innym świetle. Może też uzyskać współczucie innych uczestników.

  • zastępcze uczenie się - eksperyment prowadzony przez jedną osobę dostarcza materiału do refleksji dla pozostałych uczestników grupy. Może też być punktem wyjścia dla ich własnych eksperymentów.